Minęły już ponad 2 tygodnie od tego pamiętnego interview.

I dalej nie mam planu B. I dalej nie chce mi się myśleć co dalej. Nie przeszła mi apatia. Chodzę codziennie do pracy, nawet zdaję egzaminy, ale wszystko mi przecieka przez palce.

Na jeziorze szarogęsi się Kormoran. Już mam go dość. Wychodzi z niego "biedne zakompleksione stworzenie". I więcej nie będę pisać, bo musiałabym zacząć kląć...

Nie chce mi się pisać, więc idę oglądać mecz. :))